عشق آرام
«عشق آرام» تماشاگاهی است برای دلنوشتههایی که در سکوت شب زاده میشوند؛ جایی که کلمات، مانند قطرههای جوهر روی کاغذِ دستساز، آرام مینشینند.
اینجا مجموعهای بازنویسیشده از نوشتههای وبلاگ قدیمی «اسلاو لاو» است؛ با همان جان، اما در پیکرهای تازه و آرامتر. هر نوشته، صفحهای از یک کتابِ محدود است که خواننده آن را ورق میزند.
نویسنده: ترنم بهار
چشم مخصوص تماشاست؛اگربگذارند خنده ی پنجره زیباست؛اگربگذارند.من ز اظهار نظرهای دلم دانستم عشق هم صاحب فتواست ؛اگربگذارند.
پرسشهای این تماشاگاه
- — چقدر باید بگذرد تا آدمی بوی تن کسی را که دوست داشته از یاد ببرد؟
- — چقدر زندگی به خودم بدهکارم؟
- — نیمکتهایی که بوی تنهایی میدهند، هنوز هم انتظار را دوست دارند؟