عشق آرام
«عشق آرام» تماشاگاهی است برای دل‌نوشته‌هایی که در سکوت شب زاده می‌شوند؛ جایی که کلمات، مانند قطره‌های جوهر روی کاغذِ دست‌ساز، آرام می‌نشینند.
چشم مخصوص تماشاست؛اگربگذارند خنده ی پنجره زیباست؛اگربگذارند.من ز اظهار نظرهای دلم دانستم عشق هم صاحب فتواست ؛اگربگذارند.
پرسش‌های این تماشاگاه
- چقدر باید بگذرد تا آدمی بوی تن کسی را که دوست داشته از یاد ببرد؟
- چقدر زندگی به خودم بدهکارم؟
- نیمکت‌هایی که بوی تنهایی می‌دهند، هنوز هم انتظار را دوست دارند؟